▪ Analfabeci muszą dyktować.
▪ Sięgnąłem dna i usłyszałem pukanie od dołu.
▪ Jeszcze nic nie stracone. „Więc jak będzie?” – krzyknął kat.
▪ «Słyszałem, że świat jest piękny» – rzekł niewidomy. «Podobno» – odpowiedział widzący.
▪ Myśli niektórych ludzi są tak płytkie, że nie sięgają nawet ich głowy.
▪ „Głowa do góry!” – rzekł kat zarzucając stryczek.
▪ Myśli są niewidzialne, ale bezmyślność jest widoczna.
▪ Napisał: „Pogłowie bydła wzrasta.” Optymista? Pesymista?
▪ Historia się powtarza, bo brak nam historyków z inwencją.
▪ Można otworzyć usta z zachwytu, by zamknąć je ziewnięciem.

Stanisław Jerzy Lec


▪ Najgorsze nie jest najgorsze, póki jeszcze możemy powiedzieć: „To jest najgorsze”
▪ Słowa, słowa, słowa.
▪ Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają.

Will Shakespeare


▪ Idealista myśli o człowieku, że jest dobry. Realista – że powinien być dobry.
▪ Niektórzy myślą, że myślą.
▪ Współczujmy idealistom. Cierpią za miliony.
▪ Zamiast bać się tego, co inni pomyślą o tobie, bój się tego, co ty myślisz o sobie.

Jan Stępień


▪ Nieużywane żelazo rdzewieje, stojąca woda traci swoją czystość i gdy jest zimno zamarza – podobnie bezczynność nadwątla żywotność umysłu.
▪ Prostota jest szczytem wyrafinowania.
▪ Istnieje zło, które mi nie szkodzi, jak i dobro, które mi nie służy.

Leonardo da Vinci


▪ Wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło.
▪ Ludzie lubią komplikować sobie życie, jakby już samo w sobie nie było wystarczająco skomplikowane.
▪ Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.

Carlos Ruiz Zafon